Burnu bir karis havada, gözü yükseklerdeydi ben onu sevdigimde. Hele hele benim askimi yerden yere vurup, nasil kirmisti kalbimi zalim.

Dudaklarindan dökülen aci sözleri; öyle ki, bugün bile unutamadim. Ne tebessümdü o, zehirden beter. Her olayda içim paramparça, gözlerim aglamaktan kipkirmizi olurdu. Yorgun düserdim onsuz geçen, onunla dolu, koyu siyah gecelerden. Pismanliktan kendime lanetler eder, sevgimi söyledigim günü düsündükçe, kaleme sarilip yazardim ona nefretin askla kucaklastigi o uzun misralarimi. Derdim ki; alin yazimdi, onbesimin çocuksu askiydi. Nasil da gülerdi cani istedi mi... En anlamli bakislariyla önce ümitlendirir, ardindan bir uçurumun kenarina yapayalniz birakir giderdi. Ben çaresiz, ben yorgun, ben bikkin bu sevdadan. Ah bilirdi o insafsiz, diri diri yanardim o böyle yaptikça... Subatin buz gibi kasvetli sogugunda; onda ne buldugumu bugün bile bilemem. Ama o günlerde hayatimin amaci, varolma gibi gelirdi bana. Çocukluk mu, yoksa gençligimin safça tutkusu muydu bu kölesiye baglanis, içten içe kopan firtinalar, bu delice yakaris? Kimbilir, belki de sevilmeye muhtaç bir kalbin bitmek bilmeyen kaprisi... Ondan hiçbir sey istememistim. Sadece sevgi... Evet, simdi yillar sonra ben, onu düsünüyorum ilk defa kucagimda resimler, hatiralarla. Hava yine soguk, yine kasvetli gözleri gözlerimde yine sevgi, derin yüregimde. Unuttum sanirdim, meger aldanmisim, agladim saatlerce. Bu onun "ölümyildönümü"dür. 17'sinde toprakla kucaklasan, o zalimin hikayesidir anlatilan. Bir melodidir kirik, umutsuz... Doldururken sensizlik o an odayi gönlüm hala bos, kafam yine dumanli. Bir feryat yankilanmisti aci dolu tam 15 yil önce bugün bombos kirlarda. Deli gibi kostum sinifa, sirasi bostu. Benim kadar çaresizdi her köse. Kendi kendime konusarak yaklastim sirasina; "Sen ölemezsin; canimsin, sevgimsin, emelimsin Dilegince nefret et, alay et duygularimla Kizmam sana Ama ne olur bir yalan olsun, aci bir saka. Evet, evet beni üzmek için yapiyorsun. Herseyini özledim... Allahim son defa göreyim yeter bana" Bu sensiz yakaris defalarca sürmüstü ta ki, ölümün o sinsi kokusunu içimde duyana kadar. Hiçkira hiçkira agladim, siraya kazidigin ismini öptüm. Sonra, ona ait birseyler bulmak için aradim her köseyi... Yalnizca burusturulmus bir sayfa, rengi solmus. Yazi, onun yazisi. Bir mektuptu, özenilerek yazilmis, belki de çok emek verilmis her satirina... Çok sasirdim, mektup bana hitabendi. Korkakça, kaybolmasindan korkarak, aciyla okudum her cümleyi kalbimde büyüyen bir özlemle... Hele hele o ilk satiri... Öyle ki, bugün bile unutamam, okudukça aglarim. "Insan sevdigini yerden yere vururmus bir tanem, AFFET BENI !!!..."