AYRILIK-GURUR-ÖLÜM
Bu kadarmıydı sevgin
Bu kadarmıydı ,diyordu genç kız
Bu kadarmıydı sevgin
Delikanlı alaylı bir tavırla
Ya ne sandın seni sevdiğimi mi?
Kız;yıkılmıştıtelefonun başında.
Bir şey söyleyemiyordu .ağlıyordu sessizce
Bir ara delikanlı;kızın hıçkırıklarını duydu
Ne o niye konuşmuyorsun
Üzülme canım bu da geçer
Yoksa ben ayrıldım diyemi ağlıyorsun
Olsun senin ayrıldığını söyleriz
Kız;hıçkırıkları arasından çıkan bir sesle
Bardağı taşıran bu söze dayanamadı
Anlamıştı delikanlı...
Kız...!
Sen veya ben ne fark eder
Ayrıldığımıza ağlıyorum
Delikanlı oysa bunları söylerken seviyordu...
Daha önce sevmişti,sevecekti...
Ama yapılacak bir şey yoktu.
Bu sözlerin karşısında kahrolası gurur vardı
Bir tarafta gurur diğer yanda ise sevgi...
Ve sonunda terazi gururu ağır bastı
Telefonu kapatırken delikanlı...
Soğuk bir tavırla "ELVEDA" dedi
Genç kız ise son defa
Hıçkırıklar arasından çıkan sesiyle "SENİ SEVİYORUM" dedi
Telefonu kapatınca delikanlı. DÜŞÜNDÜ...
Niye yapmıştı? oysa oda seviyordu.
Sevdiğini itiraf etmek için tekrar aradı
Ama geç kalmıştı.telefon cevap vermiyordu...!
Hemen kızın evine koştu.
Kalabalıktı kızın evinin önü...ŞAŞIRDI...!
VE............!!!
Ardından bir siren sesiyle irkildi.
İçeriden ağzının kenarından kan akan
Soğuk bir ceset çıktı...
Delikanlı yıkıldı gözyaşlarını tutamadı
Elveda demişti....
Uyan
Uyan
Uayan...dediysede uyanmadı genç kız
Bir ara elindeki buruşmuş bir kağıt parçası ilişti gözüne
Buğulanmış gözlerini silerek okudu
Şöyle diyordu genç kız...
TÜM SEVEN VE SEVİLENLERE İBRET OLSUN.....!
