'Dokundun mu hiç tenine bir çocuğun? Ellerini tuttun mu üşüdüğünde?

Üstünü örttün mü kara ayazlarda? Avuttun mu acılısını? Su verdin mi susamışına? Ağladın mı her ağladığında?

Peki, öptün mü bir çocuğun gözünü? Siyah, mavi, yeşil… gözünün taa içini?

Gözünün taa içinden aktın mı ırmaklara? Soluklandın mı gözünün yaşında?

Sevmekle başlar hayat... Hayat(lar) sevgilerle çoğalır… Sevgiyle büyür insan ömrü yaşamın her periyodunda… Bazen tıkanıp kalır umutların acımasız devinimin içinde, soluğun kesilir…

Dersin ki o zaman: Ne var yaşamaya değer? Anımsa o zaman bir çocuğun gözlerindeki pırıltıyı... Direncin dağ çiçeklerini...

Çocukken büyütürsün içindeki ilk umutları, büyüdükçe güçlenir, bileylenir, büyüdükçe kinlenir, derinleşirsin...

Belki bilmezsin kızılın güzelliğini o zamanlar, anlayamazsın paylaşmanın değerini… Belki öğretmemişlerdir sana direnmeyi…

Onlar da çocuktu: Sarışın, kara, ak, mavi gözlü, onların da tenleri vardı dokunulacak, onların da elleri vardı tutulacak, onlar da üşürdü kara ayazlarda, onlar da susardı şüphesiz... Onlar da çocuktu: Adları çocuktu yürekleri büyük... Çok büyük...

Erken büyüdüler onlar…
Erken aldılar ellerine taşları…
Toprağı erken kokladılar...
Mavzere erken sarıldılar…
Türküleri erken tanıdılar...
Ölümü erken tattılar...

Kimi beşikte tanıdı ölümü, kimi onüçünde, kimi onyedisinde... Ama çocuktu onlar, sarışın, kara, ak, mavi gözlü... Çatıları yoktu yağan yağmurdan kaçsınlar, suları yoktu susayınca içsinler... Bazen Diyarbekir oldu ölümün adı, bazen Filistin, bazen İrlanda, bazen Bolivya, bazen Irak...

Amcalar büyük uçaklarda getirdi ölümü, bıraktı avuçlarına… “Özgürlük” dediler, “demokrasi” dediler, ölümün adını değiştirdiler... Şimdi binlerce küçük beden ölüme yürür korkmadan, yürekleri “Filistin” der, “Lübnan” der, “Bağdat” der, yürekleri “Bağımsızlık” der...

Şimdi binlerce küçük beden “Özgür vatan” der, haykırır korkusuzca umutlarını... Gece yutamaz onları, kan boğamaz, işkence susturamaz... Çocuk olmak ne zordur aslında… Eğer ki bir gün büyüyeceksen ve taşlara ve silahlara sarılacaksan, çocuk olmak ne zordur o zaman...

Ama sen görmüyorsun, duymuyorsun. Hala çocuklar ölüyor bir yerlerde, hala sıcak demir parçaları körpe bedenlere saplanıyor pervasızca... Hala analar ağlıyor dünyanın bir ucunda... Nasıldır bilir misin küçücük bedenini vatanına, toprağına siper etmek?

Bilir misin nasıl yakar teni kimyasal bombalar? Kim bilir nice analar çocuksuz, nice çocuklar anasız kalacak?

Kim bilir daha kaç çocuk ellerinde kızıl bayraklarla taşlarla tankların önüne yatacak? Ama sen duymayacaksın görmeyeceksin... Senin umurunda olmayacak sokaklarda üstüne bastığın kemikler, hiç anlayamayacaksın ölümün erkenini... Oysa ki sen de çocuktun bir zamanlar; umutların vardı, düşlerin vardı...

Eğer insansan nasıl susturabilirsin içindeki kini, göz göre göre; nasıl susarsın haksızlığa ölümlere? Hayat direnmektir oysa biraz da, çocukların gözlerinde... Gözlerinin taa içinde... Gözlerinin en derininden akabilmektir kavgaya...

Ben Diyarbekir’im, Filistin’im, Lübnan’ım, Irak’ım; ben Vietnam’ım, Bolivya’yım… Bağdat’ım ben... ben bir çocuğum... Yakıyorum şimdi bedenimi bir meşale gibi...

Ve çekiyorum yüreğimin pimini... Koşuyorum kavgaya, kavgama, kavgamıza...'
Okadar kötü zamanlardayız ki,biz evlerimizde sakin hayatlarımızı sürdürürken ölenler var dişarıda hem bize çok uzak hem çok yakında..

nasıl görmedim kaç gündür bn bu yazıyı inan şu an yazarken ellerim titriyor yine hasta olcam galiba dayanamıyorum.tek zaafım onlar.nasıl da habersiz onlrdan belleğim nasıl uzanamaz ellerim onlara. nasıl gelmez elimden bir şey.onlara ağlamayı bile haketmiyorken nasıl akıtırım göz yaşlarımı içime.nedir bu boşvermişlik bu umursamazlık neyin rahatlığı.küçücük bedenin çırpınışı nasıl burkmaz bir yüreği.bu kadar mı aciz iz artık hayata karşı.insanlığımız 3 günlük eğlencelerle mi onure ediliyor artık.çaresizlik nedir bnm lügatımda,çaresizliğimmm.asıl çaresizlik nedir? ONUN gözlerindedir bakmaya korktuğun,utandığın gözlerinde...

mehtap yazmış:

nasıl görmedim kaç gündür bn bu yazıyı inan şu an yazarken ellerim titriyor yine hasta olcam galiba dayanamıyorum.tek zaafım onlar.nasıl da habersiz onlrdan belleğim nasıl uzanamaz ellerim onlara. nasıl gelmez elimden bir şey.onlara ağlamayı bile haketmiyorken nasıl akıtırım göz yaşlarımı içime.nedir bu boşvermişlik bu umursamazlık neyin rahatlığı.küçücük bedenin çırpınışı nasıl burkmaz bir yüreği.bu kadar mı aciz iz artık hayata karşı.insanlığımız 3 günlük eğlencelerle mi onure ediliyor artık.çaresizlik nedir bnm lügatımda,çaresizliğimmm.asıl çaresizlik nedir? ONUN gözlerindedir bakmaya korktuğun,utandığın gözlerinde...

mehtap arkadaşım bu konuda ki duyarlılığından dolayı sana teşekkürü bir borç bilirm.bu konu ile ilgili neden forum olarak birşeyler yapmıyoruz bu konuda tüm forum üyelerinin duyarlı olacağına eminin.hepimizin içinde bunlara vereceğimiz sevgi mevcuttur bunu hem maddi hem manevi olarak yapabiliriz diye düşünüyorum.bu konuda tüm arkadaşlarımızın düşüncelerini bilmek isterim.onlar bizim kardeşlerimiz bizde onların yerinde olabilirdik.

tekrar teşekkürler...


SAYGILAR...

mümkün canım okadar baslıklar var kendını bu kadar kotu hıssetme evet cok kotu bır durum ama senin bunları hissediyor olabılmen bıle su insani vasıflarımızı yitirdiğimiz bugunlerde inanılması güç bir durum evet biz yaşıyoruz ama onlar ölümle bir yaşıyor ölmekle bir yaşıyor çünkü bazılarımız için yaşamak ölmekle bir..

tolga yazmış:

mehtap arkadaşım bu konuda ki duyarlılığından dolayı sana teşekkürü bir borç bilirm.bu konu ile ilgili neden forum olarak birşeyler yapmıyoruz bu konuda tüm forum üyelerinin duyarlı olacağına eminin.hepimizin içinde bunlara vereceğimiz sevgi mevcuttur bunu hem maddi hem manevi olarak yapabiliriz diye düşünüyorum.bu konuda tüm arkadaşlarımızın düşüncelerini bilmek isterim.onlar bizim kardeşlerimiz bizde onların yerinde olabilirdik. tekrar teşekkürler... SAYGILAR...

bir fikrin var mı ?

gerçekten güzel ve etkileyici bir yazı ama yorumlara gelince sayın zuzu arkadaşımızın yorumunda kalakaldım çünkü ne fikrinde bahsediyor ki bunu pekala özel mesajla sorabilirdi kaldı ki koskoca yazıdan cıkara cıkara bunu mu cıkardı mehtap adlı arkadaşımızın ifade etmek istediği bariz bir şekilde ortada tek rica biraz bilinçli olmak bir fikrin var mı diye sormak yerine o çocukları ziyaret manevi destek sadece istedikleri
NOT anlatım bozukluklarını ve noktalama işaretlerini düzeltip büyük harflerle vurgulamayı unutmayın sayın zuzu