Zaman göreceli bir kavramdır derler.
Zamanı göreceli yapan nedir?
Bir kişiye göre su gibi akıp giden zaman bir başkası için ızdırap olabiliyor.
Zaman su gibi akıp giderken bazı meseleler gerçekleşmiyor.
Bazı meseler uzun yıllarla halledilmesi gerekirken bir anda olabiliyor.
Zamanı değişken kılan unsur nedir.
En başta zaman nedir?

Hadi bir beyin fırtınasına daha:)

benim için hiçbir anlamı olmayan ızdırap dolu bir yol.

bu ifade içinde hem göreceliği hem kişiye etkilerini hemde zamanın bulunduğu konumu açıklıyor benim için

duygularımıza göre oynayan iki yüzlü bir kavram...Zaman değişken kılan da duygularımız..Zaman çok yönlü bir kavram bazen ihtiyaç duyduğumuz tek şey iken bazende hemen akıp gitmesini istediğimiz ZamanDır!!!Dedim ya iki yüzlü bir kavram...Koyduğun kaba göre şekillenmeyi hemen kabul eder ya!!!Değişken,Göreceli;bazen zalim bazen dost..Akışkan şey

İhtiyar ve Ben

Bizim ak sakallı ihtiyar yine çıkageldi dün... Her sene geldiği gün... aynı saatte... Aculdu. Telaş içinde konuştu benle...

Dedim: "Hayrola acelen ne?"

"Acelem yok" dedi, "Ben her zamanki tempomdayım, ama sana hızlı gibi gelmeye başladım"

"Dönüp bakıyorum da, amma yol katetmişiz seninle" dedim, "Nasıl geçtik onca yoldan anlayamadım."

Güldü: "Başta anlayamaz insan” dedi, "... anladığında da çok geç olur” "Tempona ayak uydurmak zor"dedim, "Boyuna koşturuyorsun. Biz uykudayken bile durup dilenmiyorsun. Sen hızla ilerlerken, biz geriliyoruz mütemadiyen... Koşarken yıpratıyorsun bizi... Kesiyorsun nefesimizi... Acelen ne? Ağır ol biraz...! Hiç geri dönüp bakmaz mısın? Yarını takmaz mısın? Oturup soluklanmaz mısın?"

Çok görüp geçirmiş ihsanlara mahsus bir merhametle baktı gözleri...

Hakim, sakin ve mutedil... dinledi öfkemi...



* * *



"İnsafsız, duraksız, fasılasız aktın.

Ardında binlerce yitik düş, kırık hayal bıraktın. Direndik sana karşı... Ezberledik, geçmiş, gelecek, geniş hallerini... şimdiki halimize derman olur diye... Oysa senin halin değil, bizimkiydi değişen...

Fotoğraflarda durdurmaya, albümlere hapsetmeye çalıştık seni... Ziyan etmemeye çalıştık hiçbir saniyeni... Koştuk panik içinde... düşe kalka, ağlaya sızlaya, oynaya güle... Yarıştık seninle... Kazandım sananların tacı, bir perçem ak olup düştü başlarına... Çaresiz, barıştık seninle... Lakin gün oldu, isyan ettik, herkese ayrı işleyen adaletine..."

Kızdı bu lafa ihtiyar... Diklendi: "-Aynı hızda yürürüm ben hep, ayrıcalık tanımam kimseye..." diye kestirip artı. "Krallar bile dayanamadı hızıma..." "-Hadi canım" dedim.“Kimine alabildiğine cömertsin, kimine gelince kör olası bir cimri... kum saatin akar deli gibi..."

"- Ben değilim müsebbibi..." diyecek oldu... Fırsat vermedim savunmasına...

"- Gerçekten adilsen eğer, söylesene niye en mutlu olduğumuz an ışıktan hızlısın.... acı çektiğimizde kaplumbağadan yavaş...?"



* * *



"- Anlaşıldı mesele..." dedi. "iyisi mi ben sana bir yardımcımı yollayayım. 'Sabır'dır adı... Merhemidir yarattığım tahribatın..."

Omuz silktim:

"Ben sabır istemiyorum, rehaveti özlüyorum" dedim. "Senin o tükenmez gibi göründüğün, hesaba gelmediğin halini, eski aheste akışını, günün bir türlü batmak bilmediği o sohbeti bol yaz akşamlarını, o dolunayda yıldız yıldız gülümseyen uzun lacivert geceleri, salkım saçak güneş altında ışıkla özgürce seviştiğimiz nihayetsiz ve meşakkatsiz günleri, bahçede öğle uykularında saçımı okşayan şefkatli eli, babamın itinayla kurduğu saatten evinden geniş aralıklarla kafasını çıkarıp neşeyle guguklayan kuşun mesut, müjdeli sesini özlüyorum..."

"- Seni anladım" dedi ak saçlı ihtiyar, "yapabileceğim tek iyiliği yaptım sanıyordum. Hafızanı körelttim diye biliyordum. Sabra sığınmıyorsan, unutmaktır en iyisi..."



** *



Oysa ben, her daim sabırsız ve aslında harfiyen hatırlayarak, dünün bol vakitlerini, doyumsuz sohbetlerini, telaşsız saatlerini, saadeti hüzünle yoğurarak geçtim ihtiyar adamın süzgecinden...

Ben, onu gemleyemedim, o demledi beni... Olgunlaştım; basarak üzerine birikmiş bütün yırtık takvim yapraklarının, yıllar yılı aynı çemberde dolanmaktan başı dönmüş akrep ve yelkovanların, o incecik delikten biteviye süzülmüş kumların, evine gire çıka ötmekten sesi kısılmış yorgun guguk kuşlarının, batmış onca güneşin, parıldamış bunca ay ışığının, hilalin ve fecrin, uğruna savaşılmış dostların, birbirine karışarak yanıp sönen kahkahalarla gözyaşlarının, yazılmış, yazılamamış bunca satırın, tutulmuş tutulamamış onca sözün, dediklerimin, diyemediklerimin, bir an önce bitmesini istediğim, hiç bitmesin diye dualar ettiğim anların, koşuda çabuk yorulanların ya da koşmaya hiç niyeti olmayanların... sevaplarımın, günahlarımın, hatalarımın...

... süzüldüm imbiğinden...



* * *



"- Geç... istediğin gibi seç... ister ağır aksak, ister koşar adım" dedim bizim ihtiyara...

"Bu dönüşü olmayan yolculukta ya gideriz, ya gitmeyiz bir bu kadar daha..."

"- Yanılıyorsun dostum" dedi ihtiyar, "... kalıcıyım ben..., asıl sensin geçen..."

Sonra, sesindeki yakıcılığın farkına vararak belki, kulunuzu teselliye girişti: "- Sana hazırladığım sürprize bak: Doğum günündü dün; babalar günü yarın. Babanın oğluydun dün; oğlunun babasısın bugün... Hayat, kıymetini bilirsen, nihayetsiz bir düğün..."

Dedi ve uzaklaştı: Çevirirken bir kez daha kum saatini baş aşağı... şükranla adını fısıldadım ardından...

"Zaman..!"

CAN DÜNDAR...

SÜVARİ yazmış:

Zaman göreceli bir kavramdır derler. Zamanı göreceli yapan nedir? Bir kişiye göre su gibi akıp giden zaman bir başkası için ızdırap olabiliyor. Zaman su gibi akıp giderken bazı meseleler gerçekleşmiyor. Bazı meseler uzun yıllarla halledilmesi gerekirken bir anda olabiliyor. Zamanı değişken kılan unsur nedir. En başta zaman nedir? Hadi bir beyin fırtınasına daha:)

bi gazete

bence hep geri gelmesini istediğimiz ama hiç bir zaman gelmiyecek sey.

bide su varki tam bir karmasa birisine ne yaptığını sorduğumuzda zaman öldürüyorum der bir taraftan doğru zamanı bosa harcayarak onu öldürüyor öte yandan zaman geçerek onu öldürüyor ve ikisi aynı anda beraberce ölüyorlar çünkü ölen birisi için artık zamanın pek bir anlamı kalmıyor... simdi burda kim kimi öldürdü zaman insanı insan mı zamanı? ve sunu fark ediyoruz o halde herkes için farklı bir zaman kavramı var

her şeyin ilacı

birisinin benden sürekli istediği şey

uzay zaman teorisine kafa yordugumuzda 2 side soyut oldugu için algılarla yönlendirebilecegimiz gercegi cıkıyoR ortaya.cunku uzay sonsuz boşluk yani soyutun icinde var olan soyut birsey zaman.sen bunu anladıgında zaten teorinin mantııgını düşünürsen kendi kendine biR kac soru soracaksın evet ya nasıl ama diYe.uzaydaki bir solucan deligi zaman ve uzayın bükülmüşüdür.yani bir yolculuk yapacagımız geciş kapısıdır.
bu konuda bir film izlemek isterseniz fantezi gerilim donnie darko, bilimkurgu gerilim event horizon u tavsiye ederim
ama kimse bulamaz ,ve yapamaz.okadar sistemli kurulmuş bir matematikki insan cözemez.allah sadece anlamamıza izin vermiş gerçekleştirmemize degil

zaman, insanın akvaryumu. içindeyizdir ama bi türlü anlayamayız nerde olduğumuzu. ah zaman, ne çok şeyler aldın benden, hep güzelleri aldın götürdün , sıkıntıları acıları bıraktın hep kucağıma gayri meşru bi çocuk gibi.

zaman ölümün yol arkadaşı, zaman aşk yarasının tek doktoru, büyük bilmecenin en büyk bilinmeyenlerinden filan filan.
bazen şunu garipsiyorum, hayatımız bizim anlayamayacağımız seviyede o kadar garip ki ve biz de bunu o kadar çabuk kabullenmşiz ki. yani artık olaylığın garipliğini unutturacak kadar olaya alışığız ki asıl garip olanda bu. en başta dedim ya akvaryum gibi. belki bi çok kişi sadece zamanı işe gitme , yemek yeme, bi şeyleri yapma yada yapmama gibi olayları ve fiilleri çemberine alan bi durum olarak görmüştür, ama aslında bizim burda düşündüğümüz gibi ne olduğunu ,nie olduğunu hiç düşünmemiştir.belki de biz bu yüzden insanız dimi. bi çok şey garipdir ve garip olanda dediğim gibi bunları garipsememizdir.
zamanın kölesiyiz hepimiz bbakın kolunuza ya ordadır zinciri, yada tlf nereye koyuyorsanız orda. zaman kafa tutmazsınız karşı koyamazsınız, ona direnme gücünüz sfırdır. zaman insanın erezyonudur maddi olarak ama bazende manevi olarak. ama bazende manevi olarak pınarıdır ordan içtik çe kandıkca dahada büyür bi söğüt gibi.

zaman o kadar büyük ve büyüleyici bi kavram ki nerden girsem bilmiyorum, bilemiyorum.sanırım zamanı anlatmaya ya da doğrusu anlamaya zamanımız yetmez. zaman işte böle bi handikap.

Çok güzel anlatmışssın sunrisesblue eline sağlık..Zaman içinde yaşadıklarımızdan ibaret gibi sanki.Acı varsa yaşanılan bir ızdırap gibi geçmek bilmiyor,saniyelerin hesabını soruyorsun hep.Eger bir çift gülen gözle hayata bakabiliyorsan işte o zaman 'zaman'en büyük ilaç..