En güzeli şudur;
Özünü bulmak...
Tıpkı bir tohum gibi içeğin,
Devamını bulmak
Kalır dudaklarda en güzel türküler,
Mesele onların anlamını bulmak.
Gözler neden hep uzaklarda kalır?
İş bu; sonsuz gibi bitmeyeni bulmak...
Açan bir çiçeği gördün mü sen hiç?
Yarınlar gibi umutlu olmak.
Hiç anlamı yoktur dikensiz gülün,
Güzellik, dikelnlerle barışık olmak.,
Yerçekimine inat kuşlar sokaklarda,
Özgürlük inatçılıkta ısrarlı olmak.
Kim derdi ki bu kadar büyüyceğimi,
Anladım hayatın içinden gerçeğini bulmak.
Tebessümler hep sevinçliyken mi verilir?
Bamteli hüzünlüyken bile mutlu olmak.
İnsan anlayınca yokluğu;
Önemli olan hep varolacağını anlamak.
Kaldırınca gözlerini gökyüzüne,
Sabırlı yıldızını bulmak.
Karanlık söndürürse söndürsün ışığını,
Can nokta: Karanlıkta bile onu bulmak.
Azmini yitirmiş bir karınca gördün mü hiç?
Karınca kararınca ümit var olmak.
Ağlasan da o çetin kader rampasında,
Anlayamadıgım O varken, neden ümitsiz olmak?
Günahsız kullar gibi dünyada,
Hep duada bulunmak.
Dinç bir şelale gibi gözlerin,
Hep aşşağılara doğru akıtmak.
Varsın kıskansınlar, bırakmasınlar seni,
Yine de bir şeyler yapmak.
Çok şey anlatır bir kardelen,
İşin özü onun gibi azimli olmak.
Gözlerin, maliki olsun kalbinin
Dönemlerle barışık olmak...
Taşınır bedenin en son;
Huzurlu bir toprakta olmak...
