Descartes,"düşünüyorum o halde varım" evresine gelene kadar 2 aşamadan daha geçti.
1.si Tanrı'nın varlığı:Sınırlı bir varlık olan insanın aklındaki sınırsız bir varlığın düşüncesi,ancak sınırsız bir varlık tarafından konulmuştur.Öyleyse Tanrı vardır.
2.si dış çevre : Eğer sınırsız bir varlık varsa ve o bu gördüklerimi bana gösteriyorsa öyleyse sınırsız varlık beni kandırıyor olamaz.Dış çevre de vardır.

Bunun birinci evresi olan Tanrının varlığı kuramını Descartes kendisine göre ele almıştır.Katolik bir papaz olan Descartes,bu yaklaşımında nesnel olabilir miydi?
Bu görüşü nasıl çürütebiliriz?

düşünmüyorum o halde yokum?

descartes dini kimliginin yaninda iyi bir filozof, dusunur...ama bu goruslerini aktarirken sanki dini kimligi daha fazla on planda.

Descartes'e muhteşem bir saygı besliyorum düşüncelerinden ötürü.Ancak Tanrı'nın varlığını sorgularken acaba gerçekten tarafsız davranabildi mi yani papazlığının etkisinden kurtulabildi mi yoksa papazlığı da ta en baştan etkili olmuş ve bu bağlamda Tanrı'nın varlığını zaten kabul etmiş miydi?

Siz Descartes'in yerinde olsaydınız kalmaz mıydınız??

Burada bilim adamlığı ve bilimadamlığı denilince ilk akla gelen şey olan objektifliği biraz kurcalamak gerekecek sanırım.Objektifin Türkçe karşılığı nesneldir.Nesnel olan ise nesnenin tarafında yer almayı içeriyor.Yani öncelikle bilim adamı tarafsız değildir.Nesnenin yönünden nesnenin üzerine yoğunlaşarak sonuçlarına ulaşır.Bundan çıkardığı sonuçları tarafsız bir biçimde aktardığı müddetçe tarafsızdır.Descartes'i bu bağlamda düşünürsek papaz kimliğini bir yana bırakıp ulaştığı doğruları bize tarafsız bir biçimde aktardı mı?
Dönemin koşullarını da göz önünde bulundurursak bana göre ulaştıramadı.

Dini kimlik objektifliği alt eden bir durum,söyle ki ya kendin edinerek alıyorsun yada atalardan miras kalıyor emanet gıbı taşıyorsun onu.Böylesi bir durumda mutlaka etkileşim yaşanacaktır ama olması gerekn bu mudur buna verecek cevabım hayır..